แหะๆ ห่างหายจากการอัพไปพักใหญ่เลยแฮะ

มีแต่เรื่องวุ่นๆวายๆ อะไรก้อไม่รู้ เต็มไปหมดเลยอ่ะ

เพิ่งจะพอมีเวลามาว่างนิดนึง

ช่วงนี้เริ่มมีลูกแล้วหล่ะ หุหุ

เริ่มที่จะเลี้ยงเซลล์แล้ว ชีวิตก้อเริ่มมีอะไรมากขึ้นหน่อย

ตอนเอาเซลล์ออกมาแรกๆ แบบว่า ลูกชั้น เป็นอะไรอ่ะ

ตอนเอาออกมายังน่ารักอยู่เลย

ทำไมวันต่อมาหน้าตามันเพี้ยนเร็วแบบนี้หล่ะ -*-

จากการสันนิษฐานของ'จารย์ คิดว่าสงสัยคอน(ติดเชื้อ)ชัวร์

แก้ปัยหากันสารพัดเลย วุ่นวาย แต่สนุกดี

ได้เริ่มแลปแล้ว ดีใจๆๆๆๆๆ ค่อยมีอะไรให้ไม่ฟุ้งซ่านหน่อย

เลี้ยงเซลล์นี่เหมือนมีสัตว์เลี้ยงเลยอ่ะ

ดีแล้วแหละที่ไม่ซื้อกระต่ายมาเลี้ยง 55+

ไม่งั้นนะ ตายแน่ๆเลย

ปล. บทนี้หลายๆคนอาจจะอ่านไม่รู้เรื่องเท่าไหร่นะ อิอิ แต่คิดว่าพยายามเขียนให้ง่ายต่อการอ่านที่สุดแล้วหล่ะ

*ตอนนี้ขอพักยกนอกเรื่องหน่อย

หลังจากที่อัพบลอคมาได้ 2 ตอน

แม้เสียงตอบรับจะไม่ได้ดีเท่าไหร่ หุหุ

แต่ก็ดีใจมากๆที่มีคนเข้ามา แม้แค่ คน 2 คน

คงจะไม่พูดถึงไม่ได้หรอกนะ เพราะถ้าไม่มี คน 2 คนนี้ เราก็คงไม่คิดจะเขียนต่อไปแล้วละมั๊ง

ความจริงชีวิตเรามันก็เรียบง่ายซะจนเกินกว่าจะเอามาเขียนให้ใครอ่านเพื่อความตื่นเต้นได้

แต่ลึกๆ บางทีเราก็แค่อยากระบายมันลงไปพร้อมความรู้สึกที่แท้จริงบ้างแม้เพียงเล็กน้อย

ความจริงชีวิตของไม่ว่าจะใครก็ตาม

ก็คงไม่ได้เรียบง่ายเสมอไปหรอก

เพียงแค่ถ้าเรามองมันให้เรียบง่าย ทุกอย่างก็จะเรียบง่ายไปพร้อมกับชีวิต

เราแปลกมั๊ยนะ ... ที่ไม่เคยแม้แต่จะเดิน central world (( อันที่จริงเคยไปครั้งเดียวเท่านั้นแหละ ))

เราแปลกมั๊ยนะ ... ที่ไม่เคยไปสวนลุมไนท์ (( จนถึงวันที่มันถูก central gr. take over ไปแล้ว ))

เราแปลกมั๊ยนะ ... ที่วันก่อนมีฝรั่งมาถามทางไป แพลทตินั่ม แต่เราไม่รู้จัก -*- T T (( น่าเศร้าชิบ ))

ชีวิตเราเรียบง่ายเกินไป หรืออาจจะเพราะสังคมที่เราอยู่รึป่าว

ความรับผิดชอบที่เราต้องรับรึป่าว

หรือเพราะ ตัวเราเองต่างหาก ที่เป็นคนปิดตัวเองแบบนี้ -*- (( อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ))

โดยพื้นฐานเรา เราเองก็เป็นคนชอบเที่ยว ชอบเล่น เหมือนคนอื่นๆนะ

มีอยู่วันนึง อยู่ๆก็คิดขึ้นมาว่า อยากไปเที่ยวผับจัง

- - หยิบโทรสับมือถือ

- - - กดไล่เบอร์ทีละคน ดูซิมีใครไปด้วยได้มั๊ยน๊า

- - - - กำ -*- เพื่อนตรูหายไปไหนหมดเนี่ย

- - - - - มารู้สึกตัวอีกที นี่เราไม่มีเพื่อนแม้แต่กินเหล้าเลยหรอเนี่ย -*- แย่แล้ว

ความจริงก็ไม่ใช่ไม่มี ... แต่ทุกคนต่างมีภาระของตัวเอง ทุกคนต่างมีความรับผิดชอบที่ต้องจัดการอยู่

การจะนัดให้มาเจอกันแบบกระทันหันแบบนี้มันค่อนข้างยากมาก

แต่ วันนั้นเราอยากไปจริงๆนะ เศร้าจัง

เหมือนเสียงโหยหวนอันน่าสมเพชเล็กๆส่งไปถึงพระเจ้า หรืออะไรก็ตามแต่เถอะ

ไม่กี่วันถัดมา เพื่อนๆอยู่ๆก็โทรมาว่าจะไปข้าวสารไปมั๊ย

ดีใจมากๆ ได้เจอเพื่อนๆแล้ว ได้ไปเที่ยว ได้ไประบายแล้ว

(( ขอบจัยมากนะแอร์ รัน เปิ้ล วันนั้น สนุกมาก ))

แค่วันเดียว แต่ก็เรียกกำลังใจที่หายไปกลับมาได้

แค่วันเดียว แต่ก็ทำให้ลืมความท้อที่ผ่านมาได้

คำว่า "เพื่อน" นี่มันดีจริงๆเลยนะ

อาทิตย์หน้าจะวันเกิดเราแล้ว ตั้งใจว่าจะนัดเพื่อนๆไปเที่ยวกันอีกซักครั้ง

แต่ก็ไม่รู้จะว่างกันมั๊ย แต่ไม่ว่างก็ไม่เป็นไรหรอก

แค่ส่ง msg มาซัก1 msg ก็ยิ้มออกแล้วหละ

(( ความจริงวันเกิดตั้งใจจะไปทำบุญกะที่บ้านอยู่แล้ว เพราะงั้นเรื่องเที่ยวนี่ยังไงก็ได้อ่ะนะ ))

ปล. บทนี้อาจจะมั่วๆหน่อยนะ เขียนตามความรู้สึกจริงๆ ปล่อยมันไหลไปเรื่อยๆ

ปล. ขอบจัยมากเพื่อนๆที่ยังคิดถึงกันอยู่

ปล. ขอบจัยแอร์มากมายที่ยุให้มาเขียนบลอคนี้แล้วยังตามมาอ่านตลอดอีก

ปล. ขอบใจเพื่อนแปลกหน้า (( เรียกเพื่นนี่แปลกมั๊ยนะ )) "ซีอิน ... ช่างมันเถอะ" ที่อุตส่ามาเมนท์ให้นะ หุหุ

นับถอยหลัง : อีก 8 วันจะถึงวันเกิดละ

ในวันๆหนึ่งที่อากาศสดใส ลมเย็นๆพัดผ่านมาเป็นระยะ แม้จะเป็นเดือนเมษา

แต่ก้อบรรยากาศดี ไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไป ชายคนหนึ่งกะลังนั่งเหม่อออกไป

นอกหน้าต่างจากบนบ้านชั้น 2 ของเขา "อากาศดีๆแบบนี้น่าหาอะไรทำให้มันสนุกๆเนอะ"

เขานึกกับตัวเองและในระหว่างที่...ฮิเดกิ...กะลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น

ท้องฟ้าที่สดใส ก้อพลันเปลี่ยนเป็นสีเทา ลมเย็นๆเอื่อยๆที่พัดมาแปรเปลี่ยนเป็นพายุ

พัดเข้าสู่ศูนย์กลางของก้อนเมฆก่อนหนึ่ง ... ฝนก้อตกลงมาทำให้ฮิเดกิคิดอะไรไม่ออก

จึงต้องมานอนหลับแทน ... ในระหว่างที่ฮิเดกิหลับไปนั้น บรรยากาศรอบด้านที่เต็มไปด้วย

กลิ่นอายของไอฝนแล้วลมกรรโชกจากพายุที่เกิดขึ้น ก้อได้ปรากฏเงาปริศนาขึ้นทาบทับร่าง

อันหลับไหลของฮิเดกิ ... เงานั้นค่อยๆเดินใกล้ฮิเดกิเข้ามาใกล้เขามาก .. จนกระทั่งมีเสียงดังขึ้นว่า

"ฮิเดกินอนไม่ห่มผ้านะลูก" เงานั้นคือแม่ของฮิเดกินั่นเอง แล้วแม่ของฮิเดกิก็ห่มผ้าห่มให้ฮิเดกิ

ก่อนออกจากห้องไปปล่อยให้ฮิเดกินอนอย่างมีความสุขต่อไป ...

จบลงอย่างง่ายดาย ... -*- แต่งัยก้อขอบจัยเพื่อนๆทุกคนนะ หุหุ